Żyjmy na tej jałowej ziemi. KARAKARA. To dźwięk suchości. To dźwięk suchego asfaltu i piaszczystych wiatrów. To dźwięk nieustannego słońca, a także dźwięk więdnącej rasy. „Wiek Zmierzchu”. To czas starzenia się gatunku ludzkiego, w którym hybrydy zwane „Innymi” – ci, którzy są ludźmi, a jednak nie – istnieją w wielkiej liczbie. Na wietrznych pustkowiach ziemi pozbawionej wilgoci niewielka grupa ludzi zarabia na życie w świecie, którego już nie znają. Wzdłuż odcinka autostrady, z dala od centrum miasta, znajduje się dwoje takich ludzi, którzy prowadzą małą jadłodajnię. Dla nich okoliczności, które przekształciły ich świat, są o wiele mniej ważne niż liczba pudełek z lunchem, które mogą załadować do swojego samochodu dostawczego. W końcu pozostawianie klientów głodnych nie jest dobre dla interesów, a biznes utrzymuje ich przy życiu. Dzień po dniu zajmują się niekończącą się pracą w swoim sklepie. Jednak wygodna monotonia ich codziennego życia zostaje wywrócona do góry nogami, gdy w drodze powrotnej z dostaw znajdują przy drodze dużą walizkę. Na walizce, nieruchoma, leży młoda dziewczyna z różowymi włosami... Choć spragnieni, dotrzymują sobie towarzystwa, a choć pusta, wypełniają swoje pustki. Tak będą żyć na tej jałowej ziemi. Cechy: Kontynuacja historii z KARAKARA. Poznaj Rebeccę Valentine. Pewnego dnia odwiedza jadłodajnię Leona. O łagodnej, czułej osobowości i usposobieniu starszej siostry, doskonale radzi sobie ze wszystkimi obowiązkami domowymi i ma doskonałe umiejętności w ogrodnictwie – rzadkie w tym „Wieku Zmierzchu”. Ale prawda jest taka, że znajduje się w pewnych „okolicznościach”... Poznaj Mari Mizuno. Darząc wielkim szacunkiem ninja, ta dziewczyna trenuje dniem i nocą. Leon znajduje ją na skraju śmierci głodowej i przychodzi jej z pomocą, co sprawia, że darzy go wielkim szacunkiem. Nigdy nie zaniedbuje treningu, co daje jej wielką sprawność fizyczną – w pełni to wykorzystuje, zgłaszając się na ochotnika do ochrony jadłodajni.