Żyjmy na tej ziemi tak suchej. KARAKARA. To dźwięk suchości. To dźwięk suchego asfaltu i piaszczystych wiatrów. To dźwięk nieustannego słońca, a także dźwięk więdnącej rasy. „Wiek Zmierzchu”. To czas starzenia się gatunku ludzkiego, podczas którego hybrydy zwane „Innymi” – ci, którzy są ludźmi, a jednak nie – istnieją w wielkiej liczbie. Na wietrznych pustkowiach ziemi pozbawionej wilgoci niewielkie zgromadzenie ludzi zarabia na życie w świecie, którego już nie znają. Wzdłuż odcinka autostrady, z dala od centrum miasta, mieszkają dwoje ludzi prowadzących małą jadłodajnię. Dla nich okoliczności, które przekształciły ich świat, są o wiele mniej ważne niż liczba pudełek z lunchem, które mogą załadować do swojego pojazdu dostawczego. W końcu pozostawianie klientów głodnymi nie jest dobre dla interesów, a interesy utrzymują ich przy życiu. Dzień po dniu zajmują się niekończącą się pracą w swoim sklepie. Jednak wygodna monotonia ich codziennego życia zostaje wywrócona do góry nogami, gdy w drodze powrotnej z dostaw znajdują przy drodze dużą walizkę. Leżąc na walizce, nieruchomo, leży młoda dziewczyna z różowymi włosami… Choć spragnieni, dotrzymują sobie towarzystwa, a choć pusta, wypełniają sobie nawzajem pustkę. Tak będą żyć na tej ziemi tak suchej.