To DLC zawiera jednego Łowcę, dwie Bronie i jedno Narzędzie: Montresor (Łowca) Duma Palazzo (Krag z tłumikiem) Szalone Bzdury (Nagant M1895) Fortunato (Derringer Pennyshot) Porzucony i pozostawiony na śmierć przez swojego dawnego partnera łowieckiego, Edward Montresor przyjął ducha starych weneckich karnawałów, by dokonać zemsty inspirowanej literaturą. Teraz jego tajemnicza fasada pozwala mu wtopić się w chaos Korupcji, by mógł swobodnie spełniać swoje najciemniejsze zachcianki. Gdy Montresor używa tego Kraga z tłumikiem, udaje, że poluje w wielkich pałacach starej Wenecji, a nie w skażonym bagnie. Podobieństwa między polowaniem a czasem weneckiego karnawału są niezaprzeczalne – oba są okazją do psot pod osłoną chaosu. Ten Nagant M1895 to broń, której Montresor użył, by wybić dziurę w beczce alkoholu dla swojego dawnego partnera. Pistolet jest pamiątką wykonaną w tradycji starej Wenecji i daje mu odwagę, by w nadmiarze delektować się zemstą. Dawny partner Montresora wyśmiewał go za zamiłowanie do wyjątkowo ozdobnego sprzętu. Ale to było przed zdradą, a co ważniejsze, przed zemstą, która nastąpiła później. W końcu nie było już wyśmiewania, tylko błaganie. Kto się teraz śmieje? Nie lituj się nad pierwszą ofiarą Montresora. Śmierć Rolfa była w pełni zasłużona. Jeśli człowiek może porzucić swojego partnera łowieckiego na śmierć, to wszystko, co go potem spotyka, jest jego własną winą. Zwłaszcza gdy osoba, którą zdradził, przeżyła, by się zemścić. Było już siedem rzędów świeżo ułożonej cegły przed Rolfem, gdy otworzył oczy. Chwilę zajęło mu rozpoznanie, że znajduje się w katakumbach Kościoła Uzdrawiających Wód. Tak, oczywiście; przyszedł tu z facetem z wozu zaopatrzeniowego, zamaskowanym mężczyzną w pełnym kostiumie, który wyglądał, jakby przybył prosto z jednego ze starych weneckich karnawałów. Mężczyzna przedstawił się jako Montresor i obiecał Rolfowi darmowy alkohol w piwnicy, rozbrajając go swoim łagodnym sposobem mówienia. Przysiągł, że napój pomoże złagodzić krawędzie okropieństw Korupcji, sprawi, że wszystkie brzydkie rzeczy będą wyglądać odrobinę piękniej. Ten sam zamaskowany mężczyzna stał teraz przed Rolfem, zgarniając mokry beton na górny rząd cegieł, nowa ściana sięgała mu mniej więcej do pasa. „Powinieneś był bardziej uważać, gdy opowiadałem ci historię o Amontillado” – powiedział Montresor, a jego głos pod maską nie był już łagodny. „Wtedy wiedziałbyś, że trzeba uciekać. Ta opowieść pokazała mi doskonały przykład, jak dokonać zemsty.” Wtedy Rolf zauważył inne szczegóły – sposób, w jaki jego obolałe ramiona były przykute łańcuchami do innej ściany za nim, uniemożliwiając ucieczkę. Zapach piwnicy, wypełnionej kurzem i zgniłą wilgocią bagien. Kwaśny smak w ustach od wszystkich trunków, które wypił przed utratą przytomności. Nagle rozpoznał derringera wiszącego u pasa Montresora, wyjątkowego dzięki grawerowanym złotym inkrustacjom. To był ten sam, który nosił jego dawny partner. Rolf miał tu umrzeć, ukryty, w ciemności, samotnie. Oszukany przez tego samego człowieka, którego zostawił na śmierć. Porzucony między dwiema ścianami przez dawnego partnera o nowym imieniu. Wtedy zaczęło się błaganie, łzawe prośby, które stawały się coraz bardziej gniewne, ale dla Montresora nie miało to znaczenia. Wiedział, że musi nie tylko ukarać, ale ukarać bezkarnie. Będzie kontynuować swoją nową rolę. To było tylko stosowne. Gdy miesiące później wrócił, by sprawdzić tajny grobowiec Rolfa, wciąż był nietknięty, cisza gęsta, a wciąż otwarta beczka alkoholu pokryta warstwą kurzu.